MISS BELGIUM 2021

MISS BELGIUM 2021

Redactie

“IN BELGIË GEKROOND WORDEN TOT MISS WAS ZO SPECIAAL” Kedist Deltour, Miss Belgium 2021

Eind maart 2021 werd Kedist Deltour gekroond tot Miss België 2021 in het Proximus Theater in De Panne. Door corona kon er geen publiek in de zaal zijn. De supporters keken via de drive-in cinema op de parking van Plopsaland. Het was een emotionele uitzending voor Kedist, want op het podium werd ze geconfronteerd met haar adoptie. Het bleek echter heel moeilijk om daarover te spreken op een podium, wetende dat zoveel mensen haar konden zien.

Kedist, hoe kijk je nu terug op de verkiezing?

Het moment dat je gekroond wordt tot Miss België is overweldigend, het is zo speciaal. Ook al heb ik al zoveel meegemaakt in mijn leven, dat was toch echt precies een droom! Zelfs de dag nadien kon ik het niet geloven. Het bracht ook heel veel stress bij mij naar boven. De mensen waren zo ontroerd door mijn verhaal, dat het me ook een beetje van slag maakte.

Kan je misschien even je levensverhaal schetsen?

Ik ben dus geboren in Addis Abeba, in Ethiopië, en ik herinner me een gelukkig maar arm gezin. Ik kreeg nog een broer en een zus, maar op 7- jarige leeftijd veranderde mijn leven heel plots. Mijn mama werd ziek en mijn vader had een andere vrouw. Hoe ziek mijn mama was, besefte ik niet en ik werd met mijn broer en zus bij de vriendin van mijn mama gebracht om daar te verblijven. Ik zag mijn mama niet meer, maar ik wist ondertussen dat ze heel ziek was. Op een dag kwam mijn vader op bezoek en ik smeekte hem om naar mama te gaan, maar dat weigerde hij, het was te gevaarlijk met de burgeroorlog. Toen mijn mama die nacht stierf, had ik het gevoeld. Ik was heel triestig, want ik had haar niet meer kunnen zien. Na haar dood moesten we bij mijn vader en zijn nieuwe vrouw gaan wonen, maar dat was de boze stiefmoeder, die ons liever kwijt was dan rijk. Dus overtuigde ze mijn vader om ons naar een weeshuis te brengen. Ik was sedert het overlijden van mijn mama als een moeder voor mijn broer en zus. Ik was heel beschermend en wou heel erg dat wij alle drie samen geadopteerd zouden worden.

Herinner je je daar eigenlijk nog veel van?

Ja hoor, ik herinner me dat we van onze stiefmoeder eten kregen waar de mieren in ons bord rondliepen. Ik herinner me ook dat ik een uur moest wandelen om water te halen voor de hele familie. Ik was precies Assepoester.

En van het weeshuis?

Ik herinner me de dag dat onze vader ons daar dropte. Ik was opgelucht en hoopte op een beter leven. Maar mijn broertje klampte zich vast aan het been van mijn vader, maar hij schopte hem weg en deed teken dat we moesten blijven, dit beeld zal me altijd bijblijven.

Had je ooit kunnen denken toen je nog in Ethiopië woonde dat je ooit Miss van jouw land zou worden?

Neen, ik leefde daar toch wel in armoede en ik was jaloers op kindjes die naar school gingen met brooddozen. Ik wilde ook zo’n brooddoos en ik wilde ook graag naar school, maar ik was een straatkind. Ik slenterde vaak rond op straat altijd met mijn zusje op mijn rug en mijn broertje aan de hand. Maar toch was ik ook een diva, toen mijn adoptieouders ons kwamen halen was het eerste wat ik vroeg een zonnebril en hoge hakken. Ik legde dat uit aan de taxichauffeur en die reed door de grote stad naar de winkels waar ik kon tonen aan mijn nieuwe ouders wat ik wilde.

Hoe was het om geadopteerd te worden?

In het weeshuis zag ik wekelijks kinderen vertrekken en ik wou dat heel graag, maar niet zonder mijn broer en zus. Ik wist dat het de wens van mijn mama was, dat we altijd zouden samenblijven. Bijna elke dag vroeg ik aan de overste wanneer ze ons zouden komen halen. Het duurde een eeuwigheid, in werkelijkheid, anderhalf jaar. En dan komt die dag dat ze daar zijn. Heel raar, die vreemde mensen zijn plots je ouders. Heel speciaal. Alles met gebarentaal.

Hoe was je aankomst in België?

We werden op de luchthaven in Zaventem verwelkomd door het VTM-nieuws, nooit had een koppel drie kinderen van één familie geadopteerd. Ik kreeg van mijn nieuwe oma een grote lolly en ik dacht : ‘Waauw, dat is hier het paradijs!’ We hadden wel een cultuurshock. En we hadden ook heel koud. De diva in mij wou namelijk alleen maar korte rokjes dragen en het was winter. We kregen elk een mooie kamer in een groot huis in Roeselare, maar we bleven alle drie samen in een bed slapen. Ik wou ook nog, net als in Ethiopië, met mijn zusje in een deken op mijn rug en mijn broertje aan de hand in de straten rondlopen, maar mama verbood me dat en ik weet nog dat ik dan opstandig werd. Ik voelde me verantwoordelijk voor hen.

Hoe heb je dan Nederlands geleerd?

Gaandeweg. Ik was 10 jaar en ik moest in het eerste leerjaar starten. Dit heb ik gebruikt om Nederlands te leren. Vanaf het tweede leerjaar kon ik echt de lessen volgen. Maar na het vierde leerjaar ging ik onmiddellijk naar het secundair, ik wou namelijk kapster worden, dat was mijn grote droom. Op mijn 19de studeerde ik dus af als kapster. En dat beroep oefende ik ook uit tot de dag dat ik Miss België werd.

Was het jouw droom om Miss België te worden?

Heel zeker! In 2012 zag ik dat Laura Beyne, met Congolese roots, Miss België werd en dat was het zaadje van mijn droom. Vanaf dan dacht ik elk jaar, ooit schrijf ik me in.

Voldoet de job van Miss België aan je verwachtingen?

Ja hoor, ik zou dit altijd willen blijven doen. Het is nog veel leuker dan ik had gedacht.

Naar wat kijk je uit?

Ik probeer nu veel bij te leren, want ik wil heel graag deelnemen aan de twee allergrootste verkiezingen ter wereld, namelijk Miss World en Miss Universe.