TAUPIN ROCHELAIS

TAUPIN ROCHELAIS

Waregem Koerse

TAUPIN ROCHELAIS

Dagboek van een Waregems icoon

Ze hadden hem niet verteld dat het onmogelijk was, dus deed hij het gewoon… Op dinsdag 29 augustus, enkele minuten over half vijf, deed TAUPIN ROCHELAIS iets wat in de moderne tijden als onmogelijk werd geacht. De grijze ruin won voor de derde keer op rij de ING Grote Steeple-Chase van Vlaanderen. Geen enkel paard was hierin geslaagd sinds Redpath in de jaren 90 van de…19de eeuw. De 150ste editie van de Grote Steeple kreeg op de 170ste Waregem Koerse een van zijn allergrootste winnaars. Die dag werd Taupin Rochelais een Waregemse legende.

Hoe Taupin Rochelais zijn Waregemse avonturen heeft beleefd, kunnen we lezen in fragmenten uit zijn…zelf geschreven dagboek.

29 april 2007

Mijn geboortedag! Zelf kan ik me natuurlijk die datum niet meer herinneren, maar mijn fokster Solange Esnouf heeft dit heel correct bijgehouden. Dit moest wel, want mijn naam werd geregistreerd in een grote database van France Galop. Ik kan je vertellen dat ik geluk heb dat ik bij de familie Esnouf geboren ben. Hier, in het West-Franse dorpje Sartilly-Baie-Bocage, zijn er heel veel grote en rustgevende weides waar ik in ideale omstandigheden zal kunnen groot worden. Ik ben ook trots op de naam die ik heb gekregen. Mijn hele familie heet Rochelais, afgeleid van het mooie havenstadje La Rochelle, hier wat verderop aan de Atlantische Oceaan. Mijn voornaam Taupin verwijst naar de wijk en straat waar Solange woont. Ook al ben ik nu nog vrij donker van vacht, de dierenarts zag al dat ik later grijs zal worden. Net als mijn papa AL NAMIX en die heeft het ook niet van een vreemde. Mijn grootvader LINAMIX is momenteel spierwit. Hij was een groot kampioen en Solange fluisterde al in mijn oor dat heel wat verre broers en neven ook grote kampioenen geworden zijn. Misschien word ik dit later ook wel.

Zomer 2007

Ik ben al flink gegroeid. Dankzij de moedermelk word ik steeds sterker. Ik wijk dan ook geen meter van mijn mama. Die heet trouwens KATIA ROCHELAISE. Ze vertelt me in de weides heel vaak over haar prestaties als renpaard. Over haar uithouding en voorliefde voor lange afstandsrennen kan ze uren vertellen. Maar vooral haar overwinningen in drie Steeple-rennen boeien me mateloos. Mijn mama die over beken, grachten en hagen springt… Ik bewonder haar enorm. Misschien heb ik haar talent in mij zitten. Ik weet nu al dat ik mijn uiterste best zal doen om later ook een goed renpaard te worden. Al ben ik nog klein, ik voel dat ik graag zal willen rennen.

30 mei 2010

Het is feest op ons stalterrein! Groot feest! Eerlijk gezegd wist ik eerst niet waarom. Ik ben hier nog een groentje in het trainingscentrum van Ecurie des Dunes. Maar alle verzorgers en medewerkers van het team zijn door het dolle heen. Onze stal heeft immers de Grand Steeple-Chase de Paris gewonnen. Dit is de meest prestigieuze hindernisren van Frankrijk. Toen ik hoorde dat het mijn fokkerijgenoot POLAR ROCHELAIS was die deze Europese topkoers kon winnen, begon ik wat te blozen… Een naamgenoot op het palmares van zo’n mythische klassieker in Auteuil. Daar ben ik best trots op!

12 september 2010

Ondertussen sta ik al enkele maanden op training bij Patrice Quinton. Hij is de man achter Ecurie des Dunes en hij heeft al vele jaren een overeenkomst met mijn fokster Solange. Ik woon nu in Dragey, niet zo ver van de Mont Saint-Michel. Ik vind het hier super, want het is hier zo rustgevend waardoor ik in ideale omstandigheden kan trainen. Patrice zegt dat ik aanleg heb om te leren springen en geleidelijk aan wordt dit ingeoefend. Vandaag was het de dag dat ik voor het eerst mocht deelnemen aan een wedstrijd. Ik had 11 tegenstanders. Ze waren allemaal drie jaar oud en ze hadden net als ik heel weinig ervaring. Ook al was het mijn eerste koers, ik deed mijn uiterste best en iedereen was tevreden met mijn derde plaats. Ik had natuurlijk graag gewonnen, maar dat lukte net niet. Wat ik vooral onthouden heb, is dat ik het superleuk vond om over de hagen te springen. Ik kan zelfs niet wachten om later nog grotere hindernissen te overwinnen.

1 september 2014

Joepie! Ik mag mee, ik mag mee! Naar Waregem! De plaats in België waar mijn vriendjes ROYAL FOU en MARTALIN al zo veel over verteld hebben. De voorbije winter mocht ik ROYAL FOU niet tegenkomen op de trainingspiste of hij begon te vertellen over zijn glorierijke overwinning in Waregem. En MARTALIN deed daar dan altijd een schepje bovenop omdat hij al twee keer de Grote Steeple had kunnen winnen. Hun verhalen over een groot feest en een immense Gaverbeek deden me dromen om dit mee te maken. En vandaag werd ik samen met mijn twee grote idolen op de vrachtwagen geladen om de reis mee te maken. Meer nog, ik kreeg te horen dat ik zou mogen deelnemen aan de Grote Steeple-Chase van Vlaanderen. Spannend! Ik voelde me wel sterk, maar ook onzeker, want alles was zo nieuw.

2 september 2014

De adrenaline stroomde doorheen mijn lijf. Ik had nog nooit gekoerst voor het oog van 40.000 mensen. Wat is Waregem een speciale hippodroom! De oppervlakte is zelfs kleiner dan dat ik me had voorgesteld. En wat was het tempo van de koers hoog! Er was geen moment rust en zo kon ik me niet meteen oriënteren. Gelukkig kon mijn jockey Thomas Beaurain me ideaal begeleiden. Ik heb Thomas graag op mijn rug. Hij begrijpt me en toen ik in de laatste ronde nog steeds vooraan lag, wou ik extra hard lopen. Op de voorlaatste hindernis, de Open Ditch, maakte ik door vermoeidheid een fout. Hierdoor werd ik tweede achter mijn kameraad ROYAL FOU. Enerzijds vond ik het jammer dat ik niet kon winnen, maar ik had mijn uiterste best gedaan. Achteraf hoorde ik dat Patrice heel tevreden over mij was en dat hij mij volgend jaar opnieuw aan de start zou laten verschijnen. Daar keek ik echt al naar uit. Die Gaverbeek was immers zalig om over te zweven. En die Ierse Berm… da’s ook een makkie, want thuis op training springen we daar al spelend op. Ik kijk nu al uit naar volgend jaar!

31 augustus 2015

Wat een drukte voor mijn tweede deelname aan de Grote Steeple! Morgen komen er maar liefst 14 deelnemers aan de start. Omdat ik vorig jaar tweede werd, is mijn naam hier in Waregem al bekend. Maar toch gaat alle aandacht naar ROYAL FOU en MARTALIN. Mijn twee stalgenoten vechten hun onderlinge finale uit in hun zoektocht naar een onvoorstelbare derde zege. Liefste dagboek, ik durf dit nauwelijks op te schrijven, maar… ik heb het gevoel dat ik mijn twee grote voorbeelden kan kloppen. Ik voel me echt super op training en mijn jockey Thomas gelooft in mij. Hij heeft de hele week al een speciaal dieet gevolgd om met mij te kunnen rijden. Patrice zei immers dat we een ideaal gewicht hebben in de handicap.

1 september 2015

16u.15

Ik voel het al. Dit wordt leuk. Er zit geen lood in mijn zadel. Thomas weegt heel licht en ik voel me als een gladiator. Ik weet nu dat ik moet opletten voor de Open Ditch en mijn krachten moet doseren zodat ik niet te moe ben in de laatste rechte lijn.

16u.50

On est champion! Het is gelukt! Ik win de Grote Steeple-Chase van Vlaanderen! Het zweet stroomt van me af, maar ik voel het niet. Ik voel de gelukzaligheid van Thomas tot diep in mij. Ik liep de strafste koers van mijn leven! En eerlijk gezegd, het was nodig. Tijdens de koers ging er veel fout voor onze stal. ROYAL FOU maakte al een valpartij bij de derde hindernis en MARTALIN zat veel te ver. Ikzelf had alles onder controle, maar op het eind kwam die beresterke Duitse KAZZIO nog aanvallen. Ze hadden me nog zo voor hem gewaarschuwd. Maar samen met Thomas kon ik standhouden. Wat ik acht jaar geleden stiekem droomde aan de flanken van mijn mama is werkelijkheid geworden.

30 augustus 2016

16u.15

Ik maak me op voor mijn derde deelname aan de Grote Steeple. Het was even wennen toen ik de renbaan betrad. Wat een immense nieuwe tribune! De hippodroom heeft een totaal nieuwe look. Gelukkig is het parcours ongewijzigd. Ik ken mijn weg hier ondertussen, maar ik voel wel dat Thomas zijn groter zadel op mijn rug heeft laten leggen. Van een streng jockeydieet is blijkbaar ook geen sprake meer. Ik snap het al, de handicapper laat ons meer gewicht dragen omdat we de vorige keer zo goed waren.

16u.50

Mijn tweede overwinning in de Grote Steeple is een feit! En ik schep niet graag op, maar dit ging wel heel gemakkelijk. Aan de finish had ik zelfs 20 lengten voorsprong op de rest. Thomas voelde me perfect aan en samen maakten we geen enkele springfout. Patrice had me zo goed getraind dat ik op mijn best was. In dat geval kan ik echt genieten van Waregem. Die vlugge opeenvolging van hindernissen vind ik zo leuk. Tja, wat je goed kan, doe je meestal graag. Ik was ook heel blij dat ik voor de zesde opeenvolgende zege van ons team kon zorgen. Ik hoorde Patrice zeggen dat we volgend jaar zouden proberen om nog eens te winnen. Dat wordt spannend…

5 augustus 2017

Ik heb een half jaar vakantie gehad! Lekker niets doen. Enkel spelen in de weide! Van Patrice hoefde ik even niet meer te koersen. Enkel Waregem telde nu. Op zoek naar die bijna onmogelijke derde zege op rij. Vanaf de maand mei begonnen de trainingen wat heviger te worden. Geleidelijk aan werd ik klaargestoomd voor mijn grote dag. Begin augustus mocht ik echter een leuk uitstapje maken naar de renbaan van Clairefontaine-Deauville. Ik hoefde nog niet te racen, maar gewoon even de koerssfeer opsnuiven. Er kwam zelfs een reportageploeg van WTV-FOCUS om mij te filmen. Dit streelde wel mijn ego.

28 augustus 2017

Wat is dit? Welke flauwe grapjas heeft dit veel te zware zadel op mijn rug gelegd? En dan moet Thomas ook nog eens op mijn rug?! Pffff… 73kg is echt wel zwaar. Dat wordt lastig, zeker in de laatste rechte lijn. Maar net voor de koers fluisterde mijn lieve verzorgster Camille nog iets heel geruststellends in mijn oor: “Het komt goed, vriend. Thomas zal goed voor je zorgen.”

We vertrokken en zoals gewoonlijk wilde ik graag vooraan lopen. Ik ken toch de weg en zo zie ik alle hindernissen heel goed staan. Maar hé, wat toen gebeurde, had ik niet verwacht. Thomas trok aan mijn teugels en ik voelde dat mijn bit me tegenhield. Ik mocht niet te snel gaan! Dit waren we niet gewoon, maar ik luisterde naar de richtlijnen van mijn jockey. Hij zal wel weten wat hij doet, want hij kent me ondertussen door en door. De eerste ronde was mijn tempo heel wat trager dan de vorige jaren. Maar dat kwam prachtig uit, want na de tweede sprong over de Gaverbeek voelde ik me nog opperbest. Zelfs dat zware zadel had ik onder controle. Ik voelde dat Thomas in mij geloofde, maar ik voelde ook dat BALTIKO PRINCE, mijn grote rivaal, nog alle kansen had. Hij zat me op de hielen. Plots zag ik uit mijn ooghoek dat BALTIKO PRINCE een fout maakte aan de voorlaatste hindernis (ja, aan diezelfde Open Ditch waar ik vier jaar geleden ook nog even moest op oefenen.) Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik lag nog steeds aan de leiding en moest nog één keer springen. Nog één keer alles geven, Taupin. Doen wat je het beste kan. Samen met Thomas sprong ik de 25ste en laatste hindernis perfect. Ik hoorde het publiek mij naar de finish schreeuwen. Het gejuich bij het passeren van de aankomst was immens. Ik voelde dat ik iets heel speciaals heb kunnen doen.

Meteen zag ik Camille met vreugdetranen op me afkomen. Het hele Quinton-team kwam naar me toe om me te aaien en te knuffelen. Daarna begeleidde Thomas mij nog eens in de richting van de tribunes. Samen mochten we genieten van een hele mooie ereronde. Ik voelde Thomas juichen naar het publiek. Ik hoorde de commentator zeggen dat ik een standbeeld verdien in Waregem. Het kan niet anders dan dat ik op deze renbaan iets heel speciaals heb gepresteerd. De vele felicitaties neem ik met trots in ontvangst. Maar ook vol bescheidenheid. Want uiteindelijk deed ik maar gewoon iets waarvoor ik geboren ben: rennen en springen, zo vlug en zo goed als ik kan…

Taupin Rochelais