ZESVOUDIG WINNAAR

ZESVOUDIG WINNAAR

Redactie

Gesprek met zesvoudig Waregem Koersewinnaar Eric Huysentruijt

“IK WIN LIEVER DE GROTE STEEPLE DAN DE PRIX D’AMÉRIQUE”

Winnen op Waregem Koerse is de droom van elke Belgische eigenaar van renpaarden. Voor Eric Huysentruijt uit Kortrijk is dit ultieme doel in de voorbije vijftien jaar al zes keer werkelijkheid geworden. Uniek in dit verhaal is het feit dat hij zowel kon schitteren in de drafsport als in de hindernisrennen. In beide disciplines is Ecurie Etoile een begrip en dit is ook buiten onze landsgrenzen het geval.

Zweden en Frankrijk kennen geen geheimen voor deze gepassioneerde paardenliefhebber. Maar ook buiten Europa geniet de man achter de witte kleuren met blauwe ster en beige mouwen van de paardensport. Bezoekjes aan de hippodrooms van Hongkong, Dubai, Sydney (Rosehill) of het Californische Santa Anita zorgen ervoor dat de West-Vlaming een boeiend beeld heeft van de paardenrennen wereldwijd. “En toch blijft Waregem Koerse zo speciaal. Het is uniek, want nergens anders vind je zo’n prachtige sfeer!”

Eric Huysentruijt (Ecurie Etoile) is de enige eigenaar die in de 175-jarige geschiedenis van Waregem Koerse zowel in de hindernisrennen als in de drafkoersen op dezelfde dag kon winnen. Dit gebeurde zelfs twee keer! Hoog tijd dus voor een kennismaking met de man achter deze mooie successen.

Eric, hoe ben je in de paardensport terechtgekomen?

Ik was vroeger accountant bij Moores Rowland, wat nu Deloitte is. Ik had daar een klant, een zekere Willem Vermeire, die drafpaarden had. Op een dag nodigde hij me uit naar de hippodroom van Waregem, want hij had twee paarden lopen, genaamd Metro en Netro. Hij kon me overtuigen om toch eens te komen en op die dag won één van zijn twee paarden. Enkele weken later kon de eigenaar niet op de renbaan aanwezig zijn omdat hij naar een huwelijksfeest moest. Hij vroeg me om opnieuw naar Waregem te gaan zodat we wat geld konden inzetten op het paard. Het paard won opnieuw. Zo kreeg ik de smaak te pakken. Willem bracht me in contact met Raf Depuydt en via hem kon ik mijn eerste drafpaard kopen. Dat paard slaagde erin om eens te winnen in Oostende. Dit moet ondertussen al meer dan 35 jaar geleden zijn. Vanaf toen heb ik altijd paarden gehad.

Je paarden lopen onder de naam Ecurie Etoile. Hoe kom je aan deze naam?

De naam is gekozen door mijn echtgenote. Zij mocht de naam van de stal kiezen en ze vond die naam mooi.

Doorheen de jaren ’90 had je steeds meer drafpaarden. Hoe evolueerde dit?

De bekende driver Geert Lannoo, bij wie ik toen ook enkele paarden op training had, bracht mij in contact met de familie Dubois, die de top is in Frankrijk. Via Jean- Philippe Dubois heb ik in de jaren ’90 geïnvesteerd in enkele jonge paarden. Zo heb ik geparticipeerd in enkele Franse dravers die wel wat mogelijkheden hadden. Als paardenliefhebber kon ik meer en meer genieten van de sport, want we konden meestrijden met de Franse top. Met JENKO wonnen we de Prix des Elites, een Franse klassieker en in hetzelfde jaar wonnen we met GROS GRAIN een Franse Tiercé. Samen met Jean-Philippe Dubois kon ik dus een mooie stal uitbouwen.

Maar je kwam ook in contact met de Zweedse toptrainer Robert Bergh.

Ja, het is zo dat we op een bepaald moment enkele paarden in het Franse Melun op training hadden. We kregen bezoek van Robert Bergh en die haalde er zomaar met het blote oog de drie beste paarden uit. Daarna heb ik samen met hem geïnvesteerd en zijn we echte vrienden geworden. Ondertussen heb ik nog steeds paarden in Zweden. Daar fok ik ook enkele paarden met de bedoeling dat die later met Robert Bergh in Zweden aan de start komen.

Hoe ben je dan in de galopwereld terechtgekomen?

Via Jean-Philippe Dubois kwam ik in contact met de Franse galoptrainer Guy Cherel. Zo kon ik in 2007 met SAINT THOMAS voor het eerst deelnemen in Waregem en we wonnen meteen. En weet je wat er straf is? De drie paarden waarmee ik in de galop op Waregem Koerse kon winnen, heb ik allemaal in één verkoopren gekocht. Voor faire prijzen heb ik deze paarden kunnen kopen en in een periode van 3 à 4 maanden heb ik meer dan hun geld kunnen terugverdienen. Maar daarnaast heb ik ook enorm geïnvesteerd om de Grote Steeple te winnen. Toch ben ik er niet in geslaagd om hierin mee te strijden voor de zege. Met mijn grootste investeringen lukte het niet en met de drie paarden die in theorie minder goed zouden zijn, heb ik telkens gewonnen! Dat vind ik wel heel bijzonder.

Ondertussen maakte je ook buiten Europa kennis met de paardensport. Welke landen vielen jou het meeste op?

In de paardensport heb ik enorm genoten van Hongkong. Ik ben daar zeker meer dan 100 keer naar de koers geweest. De ambiance is daar heel speciaal. Ik was er lid van een serviceclub en zo kon ik begin de jaren 2000 een aandeel hebben in een paard dat deelnam en zelfs kon winnen in Sha Tin. Op deze hippodroom zijn er elke koersdag 50.000 toeschouwers. Er is een heel luidruchtige sfeer en de tribunes zijn heel luxueus. Daarnaast is de hippodroom van Meydan in Dubai ook perfect. Je hebt er alles om te genieten van deze prachtige sport. Deze landen staan qua sfeer en beleving zelfs nog boven de Verenigde Staten.

En waar staat Waregem Koerse dan voor jou?

Zoals voor elke Belgische eigenaar is dit hét van hét. Ik zou liever de Grote Steeple winnen dan de Prix d’Amérique in Paris-Vincennes! Waregem heeft trouwens ook een grote weerklank in Frankrijk. Het is een sterk evenement in Europa. De ambiance in Waregem is echt uniek. Het is zo mooi. We nodigen ook altijd enkele vrienden en kennissen uit. Als ik dan een deelnemer heb in de koers, dan is het extra leuk. De eer die je kan ervaren is speciaal. Ik verkies Waregem boven alle andere grote prijzen. In de Franse topkoersen is er wel nog veel meer geld te verdienen, maar het plezier dat je kan ervaren in Waregem is onbetaalbaar. Ik heb al zo veel mooie koersen gezien. Hongkong is prachtig, maar de sfeer op veel Franse hippodrooms is veel minder dan in Waregem.

Kijk je nu anders naar het evenement dan 20 jaar geleden?

Ik zie nog steeds even graag drafpaarden, maar de voorbije jaren heb ik steeds meer geïnvesteerd in de galopsport. Het spektakelgehalte en de spanning in de hindernisrennen zijn toch nog wat hoger. Een sprong over de beek is iets speciaals. Een volbloed heeft nog net iets meer atletisch vermogen nodig om pakweg een Steeple-Chase van 4.600 meter te lopen. Het is ook boeiend om te zien hoe een paard zichzelf kan overtreffen door zich goed te voelen op een parcours. Dit laatste zie je volgens mij nog meer terug in de galoprennen.

De volbloeden gaven je na SAINT THOMAS ook nog zeges in 2018 en 2021.

Ja, en dit hadden we eigenlijk niet verwacht. SITOR D’ALTEA, die vier jaar geleden de Baron Casier Steeple won, had die dag hele zware tegenstand. We stonden ook niet zo goed in de gewichten tegenover de grote topfavoriet die getraind werd door Guillaume Macaire. Toch hebben we kunnen winnen. Dit zou je niet kunnen meemaken in de drafdiscipline. Ik denk dat er in de galop meer verrassingen mogelijk zijn. Je kan immers op voorhand niet weten of een paard zich kan aanpassen aan het parcours in Waregem. Ook met ESPION DE GUYE had ik nooit gedacht om te winnen. Maar bij zijn overwinning hebben we heel veel geluk gehad. Eerst verliezen we terrein bij de start, dan komen we twee keer bijna ten val. Maar uiteindelijk is alles fantastisch goed gekomen.

Denk je dat het winnen van een draverij op Waregem Koerse eenvoudiger is dan het winnen in een hindernisren?

Als je een grote kampioen hebt in de drafsport of je investeert in een topper, dan is het toch wel gemakkelijker. Het is nog altijd koers, maar toen MAC KINDLEY in 2007 de Grote Prijs van de Stad Waregem won, had ik er wel een goed oog op. Het paard was op zijn top en was ook theoretisch de beste van het peloton. Drie jaar later won ik met DECARONE opnieuw de grote drafkoers. Ik zat op dat moment in Hongkong en mijn Zweedse trainer belde me op met de melding dat ik dit paard moest kopen omdat het een ideaal profiel had om op Waregem Koerse te winnen. Het zorgde opnieuw voor een prachtige dag, want daarna wonnen we ook nog de Jean Bouckaert met de Belgische VITAS.

Ondertussen kunnen we uitkijken naar 30 augustus. Hoe beleef je de dinsdag van Waregem Koerse?

Heel rustig. Ik ben absoluut niet zenuwachtig voor een koers. Ik ben blij als ik een deelnemer heb en als hij wint is het heel goed. Maar als hij tweede of vijfde is, dan is het ook heel goed. Dit betekent niet dat ik geen ambitie heb, maar ik voel niet die druk om per se te winnen. Soms moet je ook eens een tegenslag in de sport kunnen aanvaarden. In de laatste 100 meter van de race kan ik wel de spanning voelen als ik zie dat ik kan winnen. Maar normaal gezien ben ik heel rustig. Het is vooral genieten en dit doen we samen met enkele vrienden. We spreken af om samen naar de koers te gaan en we genieten van de mooie dag.

Op welke plaats kijk je naar de koers?

Normaal gezien zitten we in de Kan Nejd Bar waar we ’s middags ook eten. Daar zien we goed de aankomst en hebben we mooi zicht. Zo zien we meteen of we gewonnen hebben of niet (lacht).

Wat zijn tot slot de ambities voor dit jaar?

Ik ben nu de 70 gepasseerd en ik heb de ambitie om de komende jaren elke keer een deelnemer te hebben. Dit wil ik echt. Zowel in de galop als in de draf willen we ons best doen om met enkele paarden aan de start te komen. Laten we hopen dat mijn nieuwe aankoop POULORIUS fit aan de start kan verschijnen. Waregem Koerse is immers zo speciaal. Dit willen we zeker niet missen!

DE 6 STERREN VAN ECURIE ETOILE OP WAREGEM KOERSE

2007  Saint Thomas  – Winnaar Prijs Jacques du Roy de Blicquy Steeple-Chase

2007 MacKindley  – Winnaar Grote Prijs van de Stad Waregem

2010 DecaroneWinnaar Grote Prijs van de Stad Waregem

2010 VitasWinnaar Prijs Jean Bouckaert

2018 Sitor d’Altéa  – Winnaar Baron Casier Steeple-Chase

2021  Espion de Guye  – Winnaar Rallye Waregem Steeple Chase Handicap