AL 62 JAAR AAN DE SLAG OP DE HIPPODROOM

Hoe kwam je bij Waregem Koerse terecht?
Via mijn schoonvader. Hij was rijkswachter en verantwoordelijk voor het personeel op Waregem Koerse. We waren op zaterdag getrouwd en op dinsdag vroeg hij me al om een handje toe te steken. Dat was in 1964. Mijn eerste opdracht? Toegangscontrole aan een van de ingangen.

Hoe komt het dat je bent gebleven?
Door de mensen. Ik leerde de jockeys, eigenaars en mensen van de pers kennen. Toen waren er naast Waregem Koerse ook veel drafkoersen. Tussen mei en september zat je al snel aan een veertigtal koersdagen per jaar. Ik was er bijna altijd bij. En ja, als je achter de schermen werkt, hoor je af en toe wel iets interessants. Ik herinner me dat ik eens 200 Belgische frank had ingezet op een bepaald paard nadat iemand me op het hart drukte dat ik daarop moest spelen. In de laatste ronde liep het nog helemaal achteraan. Ik dacht dat mijn geld verloren was, tot het in de laatste bocht plots iedereen voorbijstak en alsnog won.

Wat is het meest veranderd aan jouw takenpakket?
De tribunes, zonder twijfel. In de jaren zeventig begonnen we met losse stoelen op de oude tribunes. Later kwamen er steeds meer zitplaatsen en extra tribunes bij. Vandaag controleer en nummer ik bijna 2.000 zitplaatsen zodat iedereen makkelijk zijn plaats vindt.

Geniet je op de koersdag zelf nog van de wedstrijden?
Absoluut. Dan is het werk gedaan en kan ik genieten, samen met mijn broer die hier ook vrijwilliger is. We krijgen elk twee toegangskaarten en drinken dan met onze zonen een pintje. Een gokje wagen hoort daar natuurlijk nog altijd bij. Ik bracht hier een groot stuk van mijn leven door. Mijn vrouw hielp jarenlang mee in de cafetaria van de jockeys en samen leerden we ontzettend veel mensen kennen. Dat blijft voor mij het mooiste aan Waregem Koerse: de sfeer, de vriendschappen en de verhalen die je elk jaar opnieuw verzamelt. Dat is ook de reden waarom ik hier na al die jaren nog altijd met veel plezier terugkom.